Okładki dvd do filmu: Push

okładka DVD
Rozmiar pliku: 3,7 MB
Data dodania: 03 października 2009
Wymiary: 3240 x 2175 : pikseli

push

etykieta cd
Rozmiar pliku: 1,6 MB
Wymiary: 2000 x 2000 pikseli

push cd

Krótki opis filmu

Czy po kilku dekadach wydawania komiksów „X-Men”, po paru sezonach „Herosów” i niezliczonych innych literackich i kinowych ekranizacjach cudownych odmieńców można powiedzieć cokolwiek nowego o ludziach naznaczonych piętnem niekoniecznie pożądanych supermocny? „Push” podpowiada, że temat jest już mocno wyeksploatowany.
Każdemu wydaje się, że posiadanie nadnaturalnych mocy to frajda: można podnosić bez dotykania ciężkie przedmioty, pociski się takiego człowieka nie imają, nie wspominając już o czytaniu w myślach lub popchnięciu nie lubianego przełożonego do zabójstwa. Ale biada kiedy ktoś się dowie – dawniej palono takich „odmieńców” na stosach lecz i w XXI wieku nie mają lekko. W „Push”, jak przystało na lata impasowego racjonalizmu, niebezpieczeństwem dla herosów nie jest podmiotowa niechęć, ale szczegółowo skalkulowana możność do zarobku. Okazuje się albowiem, że stowarzyszenie znane pod nazwą Dywizja (naturalnie utajniona, bez wątpienia powiązana z rządem amerykańskim), z upiornym Djimonem Hounsou jako przywódcą, pożąda zrobić z nadludzi najlepszych żołnierzy, prawdziwe maszyny do mordowania.A wybór przestępcy mają ogromny bo poszczególnych umiejętności charakteryzujących i dzielących nadludzi na grupy – jednolicie z komiksowym obyczajem naturalnie efektownej nazwane, np.: Pusher, Bleeder, Sniffer, Changer etc. – jest tu całą masę. Są te nade wszystko oczywiste, związane na telekinezie i telepatii, jak umiejętność do przenoszenia obiektów, manipulowania ludzi myślami, usuwania pamięci, przewidywania przyszłości. Ale też jest kilka innych: odszukiwanie ludzi za pomocą nosa, krzyczenie na tak wysokich częstotliwościach, że wywołuje to zabójcze fale, tworzenie pól i siłowych.W gruncie rzeczy jedyne co zdołałoby uratować ten film to efekty specjalne, ale i tutaj jest nie najlepiej. Niby potencjał postaci jest spory do popisu w scenach akcji, ale, co zastanawiające, sami twórcy obrazu ograniczają się w tej materii. Jak najbardziej przestępcy rzucani polem siłowym latają w powietrzu uderzając o ściany, pistolety lewitują utrzymywane siłą woli, a szkło sypie się w drobny mak pod wpływem krzyku o wysokich częstotliwościach. Lecz zamiast skoncentrować się właśnie na tych scenach, reżyser woli pokazywać paradoksalnych, nadymających się telekinetyków z Triady, oczywiście w przyciemnianych okularach, którzy robią srogie miny udając, że krzyczą z siłą powodującą niszczenie wszystkiego wokół, co wygląda wręcz dziwnie. Nie lepiej wypada walka tytułowych Pusherów, ludzi mających możliwości wpływania na wolę i działania innych, w pewien sposób kierowania ich myślami. Na ekranie objawia się to… zachodzącymi czernią niczym w „Z archiwum X” białkami oczu. Pojedynki telepatów bez wybuchających mózgów? To ja już wolę wrócić do starych dobrych „Scannersów”

Kontakt z administratorem